Życiorys

Urodziłem się w Wilnie 17 września 1945 roku. Rodzice, postawieni wobec wyboru Syberia – wyjazd do Polski, przyjechali wiosną 1946 roku do Wrocławia. Tu ukończyłem szkołę podstawową, liceum i po maturze dostałem się w 1963 roku na medycynę.

W 1966 roku pierwszy raz zostałem zatrzymany przez SB, przeżyłem też pierwszą rewizję. W 1968 roku, jako student piątego roku medycyny trafiłem na pół roku do aresztu za przewodzenie wrocławskim wydarzeniom marcowym, w solidarności z bitymi studentami Warszawy. Po dwuletniej przerwie, spowodowanej bezprawnymi represjami SB, udało mi się wznowić studia w Łodzi, które ukończyłem w 1971 roku. Ukończyłem też studia doktoranckie i chciałem zostać na Uczelni, ale z powodów politycznych odmówiono mi zatrudnienia na Uczelni.

Po krótkim bezrobociu podjąłem pracę w Poradni Przeciwalkoholowej, a następnie w Zespole Opieki Zdrowotnej dla Szkół Wyższych, gdzie stworzyłem i kierowałem Oddziałem Dziennym Psychiatrycznym. W 1980 roku organizowałem w pracy „Solidarność”, a następnie struktury regionalne i krajowe pracowników służby zdrowia. Byłem przewodniczącym Komisji Zakładowej, Przewodniczącym Regionalnej Komisji Koordynacyjnej Służby Zdrowia i wiceprzewodniczącym Krajowej Komisji Koordynacyjnej Służby Zdrowia. W czerwcu 1981 roku zostałem członkiem Zarządu Regionu NSZZ „Dolny Śląsk” i delegatem na I Krajowy Zjazd , gdzie w komisji programowej przygotowywałem zapisy dotyczące reformy służby zdrowia.

Kolejne strajki w czasie stanu wojennego spowodowały, że od grudnia 1981 do czerwca 1982 roku był internowany w Grodkowie. Po powrocie do Wrocławia zostałem członkiem Rady Politycznej Solidarności Walczącej, gdzie kontynuowałem działania w krajowych strukturach koordynacyjnych służby zdrowia, wspierałem Stowarzyszenie Polsko - Czeskie , jawny Komitet Obrony Praworządności, kolportaż, druk i redagowanie podziemnej prasy.

Wielokrotnie byłem zatrzymywany, rewidowany, przesłuchiwany. Z ramienia Krajowej Komisji Koordynacyjnej wziąłem udział w Okrągłym Stole w zespole do spraw służby zdrowia. Angażowałem się w odbudowę samorządu lekarskiego w jego krajowym i regionalnym komitecie organizacyjnym, a w 1990 roku zostałem wybrany przewodniczącym Dolnośląskiej Rady Lekarskiej.

W gabinecie Jana Krzysztofa Bieleckiego byłem ministrem zdrowia i opieki społecznej. W latach 1991- 1994 uczestniczyłem także w pracach Rady Fundacji Nauki Polskiej, a jako ekspert - w zespole prof. Witolda Kuleszy przygotowywałem reformę powiatową. Od 1992 roku do 1999 pracowałem ciągle w zawodzie specjalista psychiatra w Poradni Zdrowia Psychicznego ZOZ dla szkół wyższych.

W stycznia 1994 r . zostałem Dyrektorem Wydziału Zdrowia i Lekarzem Miejskim Wrocławia. Do sukcesów na tym stanowisku zaliczyć mogę rozbudowanie polityki zdrowotnej miasta, programy promocji zdrowia i profilaktyki (które realizowane przez stworzony przeze mnie zespół ekspertów są wizytówką krajową i międzynarodową Wrocławia), programy zapobiegania chorobom układu krążenia, nowotworom, wadom postawy u dzieci oraz programy przeciwuzależnieniowe, które objęły w tych latach ponad 200 000 Wrocławian. Rozwijała się także pierwsza sieć szkół i przedszkoli promujących zdrowie. W ramach profilaktyki przeciwalkoholowej od 1994 roku rozpoczęto tworzenie świetlic środowiskowych dla dzieci. W profilaktyce chorób okresu złotego inicjowałem tworzenie Klubów Seniora. Angażowany byłem do rozwiązywania kryzysów w Ośrodkach prowadzonych przez Stowarzyszenia dla kobiet, które doznały przemocy. Jako Dyrektor departamentu spraw społecznych, którym byłem w latach 2003- 2005 odpowiadałem w mieście za ochronę zdrowia, oświatę, kulture, sport i pomoc społeczną.

W 1998 roku po raz pierwszy wystartowałem w wyborach i zostałem radnym Sejmiku Dolnośląskiego, gdzie pełniłem do końca 2001 roku role przewodniczącego Komisji Polityki Społecznej Zdrowia i Rodziny. W latach 1999- 2000 byłem też wiceprzewodniczącym Rady Dolnośląskiej Regionalnej Kasy Chorych. Rada nie zechciała podzielić moich poglądów na konieczność dokonania radykalnego zwrotu w sposobie finansowania świadczeń zdrowotnych. Obecny głęboki kryzys służby zdrowia Dolnego Śląska potwierdził, niestety, moje przewidywania. W ramach prac Sejmiku II kadencji przekonałem Zarząd do zmiany sposoby przekształcania szpitali przez odpolitycznienie procesu i odejście od mechanicznych likwidacji. Przyjęto program konsolidacji, łączenia szpitali pod wspólnym zarządem, co jest nadal realizowane, nie tylko na terenie Dolnego Śląska.

Wprowadzanie nowatorskich pomysłów zostało docenione przez Światową Organizację Zdrowia i Bank Światowy, które zaangażowały mnie, jako eksperta do oceny procesu przekształceń służby zdrowia w Polsce, Armenii, na Litwie oraz Środkowej Afryce. Reprezentując Sejmik Dolnośląski w 2000 roku rozpocząłem pracę w Zrzeszeniu Regionów Europy, w którym w kwietniu 2001 roku wybrano mnie na funkcję przewodniczącego Komisji Socjalnej Komitetu B Zrzeszenia Regionów Europy. Od 1984 roku uczestniczę w pracach Rady Parafialnej Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, której od 2000 roku przewodzę.

Od dwóch lat jestem senatorem z ramienia Platformy Obywatelskiej. Od tego czasu przewodniczę Komisji Zdrowia i jestem aktywny członkiem Komisji Rodziny i Polityki Społecznej. Dzięki m.in. moim staraniom ustanowiono prawo sprzedaży leków w Internecie oraz przyspieszono prace nad Narodowym Programem Ochrony Zdrowia Psychicznego.

Od 39 lat jestem żonaty, Moja żona podobnie jak ja jest lekarzem psychiatrą i lekarzem naczelnym w Specjalistycznym Zespole Psychiatrycznej Opieki Zdrowotnej. Dorobiliśmy się szóstki dzieci w wieku od dziewięciu do trzydziestu czterech lat i czwórki wnucząt. W wolnych chwilach staram się odpoczywać aktywnie – jeżdżąc na rowerze, chodząc po górach i uprawiając windsurfing.